Οι ντομάτες

Στου κυρ-Αντώνη του μανάβη τις ντομάτες
που είναι σαν κόρες φθισικές πολύ βαμμένες
έχω με τέχνη περισσή εγώ βαλμένες
πράσινες κάμπιες κι άγριες σαν τους αντάρτες

Στα νιάτα του έμπλεξε ο Αντώνης με μια τσούλα
οι συγγενείς του όλοι εμπήκανε στη μέση
να τη θυμάται πότε-πότε πια τ’αρέσει
ζώντας μιαν ήσυχη και άχαρη ζωούλα

Τα’χω μισήσει τα ολόχρυσα κλουβιά σας
μ’ ακολουθούνε σ’ όποιο μέρος και να πάω
να’χετε υπ’ όψιν σας μια μέρα θα σας φάω
όλους εσάς όπου κοιτάτε τη δουλειά σας

Χώρα σαν τούτη μες στον κόσμο δεν είν’ άλλη
με πολιτείες ολοπλούμιστες με φώτα
μα το νερό είν’ αρμυρό σαν τον ιδρώτα
κι ο τόπος μοιάζει σαν μιαν αλυκή μεγάλη

Ρίχνω το βλέμμα στου προσώπου σου τα μήλα
δεν βρήκες μου’πες το θεό μα δε σε νοιάζει
εγώ όμως βρήκα αυτό το κάτι που του μοιάζει
το λεν’ αγάπη κι είναι στης καρδιάς τα φύλλα

Κόπιασε κόρη μες στου ονείρου μου τ’ αλώνι
δεν θα γεράσουμε ποτέ στο υπογράφω
και τις ντομάτες στα παπούτσια μου τις γράφω
μαζί με το μανάβικο του κυρ-Αντώνη.

Advertisements
Posted in Uncategorized | Leave a comment

Δεν πειράζει

Στίχοι-Μουσική: Οδυσσέας Τσάκαλος

Δεν πειράζει, δεν πειράζει
αν δε θες να μου μιλάς
αν κρυφά μόνο κοιτάζεις
κι όλο μούτρα μου κρατάς.
Μη σε νοιάζει, μη σε νοιάζει
δε θα σπάσει το σχοινί
σαν παιχνίδι να μας μοιάζει
δίχως τέλος και αρχή

Γιατί τα μάτια σου εγώ έχω φιλήσει
στην αγκαλιά σου η καρδιά μου έχει σβήσει
κι οι δυο μας πήγαμε σε όνειρα μετάξι
μαζί σου αγάπη μου εγώ έχω πετάξει

Δεν πειράζει, δεν πειράζει
όταν φτάνω κι ειν’ αργά
ούτε θέλω να τρομάζεις
όταν ζούμε χωριστά

Μη σε νοιάζει, μη σε νοιάζει
άμα λείπει το φιλί
σαν παιχνίδι να μας μοιάζει
πάμε πάλι απ την αρχή

Γιατί τα μάτια σου εγώ έχω φιλήσει
στην αγκαλιά σου η καρδιά μου έχει σβήσει
κι οι δυο μας πήγαμε σε όνειρα μετάξι
μαζί σου αγάπη μου εγώ έχω πετάξει.

Δεν αντέχω άλλο έλα,
έλα πάρε με αγκαλιά
να πεθάνουμε στα γέλια
να ‘ναι πάλι όπως παλιά

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Και τι με νοιάζει εμένα δηλαδή, εγώ θα γίνω σταρ του MTV

Don’t worry be happy

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Ένα παιδί περπατάει με τα χέρια

Είσαι το πιο λευκό χρώμα της σκέψης μου
Ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια
Μια γυναίκα που τ’ όνειρο της σκότωσε
Και πριν το μάθουν όλοι το ‘στειλε στ’ αστέρια
Είσαι το πιο λευκό χρώμα της σκέψης μου
Ένα τραγούδι που πάντα τρόμαζα να γράψω
Η μυρωδιά μια ξεχασμένης θάλασσας
Που βρέχει μόνο αυτά που ήθελα να κάψω
 
Αν  θέ  –  λεις να με βρεις
να παίζεις, να νιώθεις, να ζεις
Αν πά  –  λι δε μπορείς
μη φύγεις   μη χαθείς
Κι αν η σιωπή που τριγυρνάει την ομορφιά σου
Στο τέλος δέσει την οργή σου  με βροχή
Και γίνει στίχος που ξεχνάει τ’ όνομα σου
Κι έρχεται πάλι όταν έρχεσαι κι εσύ
 
Θα είσαι πάντα το λευκό χρώμα της σκέψης μου
Ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια
Μια γυναίκα που τ’ όνειρο της σκότωσε
Και πριν το μάθουν όλοι το ‘στειλε στ’ αστέρια
 
Αν θέλεις…
 
Μη φύγεις   μη χαθείς,   μη φύγεις   μη χαθείς
 
Αν θέλεις…
Posted in Uncategorized | Leave a comment

New York b.c.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Posted in Uncategorized | 1 Comment