Ένα παιδί περπατάει με τα χέρια

Είσαι το πιο λευκό χρώμα της σκέψης μου
Ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια
Μια γυναίκα που τ’ όνειρο της σκότωσε
Και πριν το μάθουν όλοι το ‘στειλε στ’ αστέρια
Είσαι το πιο λευκό χρώμα της σκέψης μου
Ένα τραγούδι που πάντα τρόμαζα να γράψω
Η μυρωδιά μια ξεχασμένης θάλασσας
Που βρέχει μόνο αυτά που ήθελα να κάψω
 
Αν  θέ  –  λεις να με βρεις
να παίζεις, να νιώθεις, να ζεις
Αν πά  –  λι δε μπορείς
μη φύγεις   μη χαθείς
Κι αν η σιωπή που τριγυρνάει την ομορφιά σου
Στο τέλος δέσει την οργή σου  με βροχή
Και γίνει στίχος που ξεχνάει τ’ όνομα σου
Κι έρχεται πάλι όταν έρχεσαι κι εσύ
 
Θα είσαι πάντα το λευκό χρώμα της σκέψης μου
Ένα παιδί που περπατάει με τα χέρια
Μια γυναίκα που τ’ όνειρο της σκότωσε
Και πριν το μάθουν όλοι το ‘στειλε στ’ αστέρια
 
Αν θέλεις…
 
Μη φύγεις   μη χαθείς,   μη φύγεις   μη χαθείς
 
Αν θέλεις…
Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s